Mies en Ies op ski’s

Het zou de geschiedenis ingaan als de meest impulsieve geldverkwisting van 2015, onze inschrijving voor de door Babylon georganiseerde wintersport. Met nul ervaring op de latten en enkel wat sneeuwgevoel door de sleeritjes als peuter maakten we wat semi-serieuze grapjes over gipsvluchten en lawines. Hoe meer de bewuste vertrekdatum naderde, hoe meer de geintjes zich langzaam transformeerden in pure angst. Toch staan we, tegen alle verwachtingen in, nu alweer ruim een week op Nederlandse bodem, ongedeerd. Een impulsieve beslissing was het zeker, maar op die zogenaamde geldverspilling moeten we even terugkomen. Daarom volgt nu een veel te korte recap van deze prachtige week.

Één van de hoogtepunten van de week voltrok zich al bij aanvang van de reis. We waren nog geen minuut vertrokken toen er ‘ja ja ik kooooom, ik kom eraan!’ door een meegenomen draadloze box schalde. Het was een kwestie van tijd voordat iedereen inviel en het merendeel van de bus de hoogstaande tekst van die kneiterhit van Dries Roelvink meezong. 15 uur, een paar sanitaire stops, een aantal verloren potjes Weerwolven van Wakkerdam later en wat gesnurk her en der incluis, kwamen we aan in Valloire, een authentiek plaatsje op 1430 meter hoogte gelegen in de Franse Alpen (dankjewel Wikipedia). Omdat de skipassen pas vanaf de volgende dag zouden gelden, kon iedereen zijn eigen plan trekken op dag 0. Mensen dronken une bière op het terras, anderen sleeden van een heuvel af. Sommige Babyloniërs vielen op hun bibs op de schaatsbaan, maar er werden vooral veel selfies gemaakt met de sneeuw.

De dag erna ging het toch echt beginnen. Met het klasje hadden we de eerste sleeplift op de oefenweide (beter bekend als de ‘babypiste’) getrotseerd waarna we vol angst naar beneden keken. Voordat we in een rotvaart de berg af zouden gaan, moesten we ons eerst laten vallen om vervolgens te oefenen met opstaan. Geen overbodige oefening, zo bleek later uit het aantal keren dat iemand onderuit ging. Toen dit een niet al te groot succes bleek (lees: toen we als een paar vissen op het droge aan het spartelen waren), werd besloten dat we maar gewoon moesten beginnen. Voor het ene klasje/team kneus bleef de oefenweide de komende drie dagen vertrouwd terrein terwijl het andere klasje al op dag 1 de blauwe piste af durfde, al dan niet met succes. Naarmate de dagen verstreken voelde gelukkig iedereen zich elke dag weer een stukje zekerder op de ski’s en groeide het plezier erin ook gestaag. Hoewel iedereen op zijn eigen tempo de ski’s onder zijn voeten wist te temmen, was nagenoeg iedereen aan het eind van de week in staat om van een piste af te komen. Wanneer je op twee planken van een enorme berg af glijdt, voelt het toch wel een beetje alsof je de natuur verslagen hebt.

Toch is er niet alleen maar geskied. Zo werd er op dag 2 niet alleen een zeer geslaagde kamerkroegentocht gehouden, maar had iedereen zelfs nog genoeg zin over om de kroegentocht in het dorp voort te zetten. De wodka vloeide rijkelijk, de leukste spelletjes werden gespeeld en de mooiste foto’s werden gemaakt. Daarnaast was de Geordie Shore thema-avond een paar dagen later er één om nooit te vergeten. De excessieve hoeveelheid blush, nepwimpers, roze tanktops, panterprints, twerksessies en originele Geordie-spelletjes (waar we beter even niet over kunnen uitweiden) maakten de avond bijzonder memorabel.

 

Al met al was de week in zijn geheel één groot feest. Helaas konden we alle andere niet te verwaarlozen hoogtepunten zoals de vlogs, de ‘abs’ van bepaalde personen en uiteraard de brandende sneeuw niet uitgebreid in dit blog vermelden. Gelukkig is er een manier om zelf net zulke mooie hoogtepunten te creëren, en dat is door je volgend jaar gewoon (weer) op te geven voor deze legendarische week. 100% geen-spijt-garantie!

 

Michelle Heuts & Isis van der Heijden

 

 

Help-Desk