Het Optimisme van Kerst

Kerst lijkt alweer even achter ons en iedereen richt zich op het nieuwe jaar, met de overheerlijke versgebakken oliebollen en laten we ze niet vergeten: de goede voornemens. Toch zijn deze dagen evengoed een goede tijd om eens even terug te kijken. Neem nou afgelopen kerst. Het was weer een kerst met alles er op en er aan. De gourmetstellen waren bij menig gezin op tafel gezet, de kalkoen werd verorberd, de kaarsjes en de lampjes gingen aan, de kerstbomen werden opgetuigd met de bijbehorende cadeautjes eronder en alle familieleden kwamen weer eens gezellig langs. Is dat kerst?

Begrijp me niet verkeerd; ik houd van de lichtjes, van eten (zeker weten!) en natuurlijk vind ik het leuk dat ik mijn familieleden weer gezellig bij elkaar heb gezien. Toch zat het kerstgevoel dit jaar bij mij niet in deze zaken.

Mijn oma is niet meer in staat om zelf in het donker te rijden. Daarom werd ze tweede kerstdag naar ons gebracht door de Regiotaxi. De Turkse chauffeur van deze taxi hielp haar naar onze voordeur en wachtte tot er door ons werd opengedaan. Mijn vader vroeg hem hoe lang hij nog moest werken, want dat is toch zonde van je kerstdag? ‘Ach meneer,’ was het antwoord, ‘ik moet nog de hele dag, maar dat is niet erg. Ik val in voor een christelijke collega van mij. Hij valt ook altijd voor mij in als wij Suikerfeest hebben.’

Deze zin ging niet uit mijn hoofd. Het is niet alleen maar nemen, al willen wij dat in deze individualistische maatschappij nog wel eens vergeten. Het is naast nemen ook geven, en vooral delen. Als we elkaar nou eens dingen gingen gunnen, zonder wat terug te verwachten, dan zouden we het onszelf zo veel makkelijker maken. In mijn woonplaats Ede zou het zwembad op kerst zijn deuren openen voor zo’n 150 vluchtelingen. Dit is niet doorgegaan, omdat iemand een brief naar de burgemeester heeft gestuurd met daarin vermeld dat hij het niet vindt kunnen dat hij moet betalen voor dure zwemlessen, terwijl de vluchtelingen een dag gratis zouden mogen zwemmen. Stel je voor dat hij dit de ander eens zou gunnen, dan zou hij zichzelf niet meer met dit probleem lastig hoeven vallen en zou hij ook nog voor bijna 150 mensen blij kunnen zijn, omdat ze een dagje mogen zwemmen. Waar zat ook al weer het probleem?

Nou weet ik dat sommige dingen wat complexer en gevoeliger kunnen liggen, maar kunnen we deze kerstgedachte van delen niet proberen vast te houden als voornemen voor 2016? Wellicht was 2015 een jaar van grote veranderingen. Een nieuwe studie, een nieuwe stad, een nieuwe baan. Of je zit plotseling in een commissie van een studie- of studentenvereniging. Hoe je jaar ook is gelopen, iedereen is weer vol goede moed aan het nieuwe jaar begonnen. Welke rol speelt een ander daar in?

Jenny Evendijk

Eerstejaars student CIW