Het leed dat premaster heet

Je kent ze wel: standaard helemaal vooraan in de collegezaal, laten zich altijd horen wanneer ze een antwoord weten en je weet nooit precies in welk college je ze weer kunt verwachten. Ik heb het over de pre-masterstudenten. Een hbo-diploma op zak en klaar om de arbeidsmarkt op te gaan… Toch? Nee, deze mensen kiezen er toch vrijwillig voor om nog twee jaar (als het meezit) extra te gaan studeren en nóg twee (!) scripties te gaan schrijven. Ik hoor daar zelf ook bij. Wat mij bezielde om dit te gaan doen? Hoe het is om je als een te oude brugklasser te voelen? En of er dan helemaal niks leuks aan is? Ik vertel het je hier!

Afgelopen zomer mocht ik mijn felbegeerde hbo-diploma in ontvangst nemen. Mijn P had ik in een half jaar gehaald om vertraging te voorkomen. Na de middelbare school was ik namelijk vol enthousiasme aan de studie Bedrijfskunde (ook aan de RU) begonnen, om hier na 5 maanden mee te stoppen. Net op tijd: ik had precies een week om te switchen. Maar wat doe je dan? Ik wist in ieder geval dat Bedrijfskunde niet mijn ding was: voor de lol de Financial Times lezen, in je vrije tijd je zuurverdiende geld beleggen… Mij niet gezien.

Ik wist altijd wel dat ik graag ‘iets met communicatie’ zou willen doen, maar met dat cliché kom je er niet. Als middelbare scholier was ik wel naar open dagen van Communicatiewetenschappen (en misschien ook wel Bedrijfscommunicatie) geweest, maar ik begreep dat nooit zo goed. Onderzoek doen naar en over communicatie? In mijn ogen was (en is) communicatie toch iets wat je vooral moet dóen (en kunnen). Ik had op de middelbare school nooit een hbo-opleiding overwogen omdat veel docenten vonden dat ‘dat zonde was’. Maar wat is zonde? Hard werken voor een opleiding die je echt leuk vindt? Om een lang verhaal kort te maken: het werd Communicatie op de HAN. Een redelijk overhaaste keuze, maar ik heb geen moment spijt gehad.

Toch was ik er na drieënhalf jaar, mede door een  overload aan groepswerk en projecten, wel klaar mee: tijd voor wat anders. In mijn derde jaar, na een top stage bij Zoover en een half jaar studeren in Spanje, dacht ik helemaal klaar te zijn met studeren en vond ik dat ik klaar was ‘om de wijde (werk)wereld in te gaan’. Tijdens het afstuderen kwam ik hier vrij snel op terug: ik miste het mooie studentenleven en ging twijfelen. Was ik al wel klaar om vanaf dat moment mijn hele leven te gaan werken? Had ik zoveel mogelijk uit mijn studententijd gehaald? En, zeker niet onbelangrijk, was er niet nog veel meer te leren?

Vrij snel had ik het besluit genomen: ik ging weer terug naar de uni! Tijdens de lange dagen in de UB (ja ik was zo’n HAN’er die jullie plekken bezet hield) waarop ik aan mijn scriptie werkte verheugde ik me op de intro: nieuwe mensen leren kennen, feestjes en me eindelijk weer ‘echt student’ voelen. Ik keek uit naar de hoorcolleges en ja, zelfs naar hard leren en tentamens maken. In augustus begon ook voor ons de intro en dat waren een paar top dagen. Wel confronterend: onze katers waren toch net een tikkeltje heftiger dan die van de frisse en fruitige eerstejaars.

Inmiddels zijn we weer druk bezig met de derde tentamenperiode en scriptie numero 2. Is het zwaar? Zeker. Maar heb ik spijt? Zeker niet! Hoewel we constant druk zijn, nergens helemaal bij horen en ons soms iets te oud voelen, ben ik blij dat ik deze keuze gemaakt heb. Dus mocht je binnenkort weer een keer zo’n premaster-student tegen het lijf lopen: ben extra lief voor ze (koffie doet wonderen). En als je ons tijdens je volgende college weer ergens vooraan ziet zitten, weet je vanaf nu íets beter wie we zijn.

Help-Desk