Buitenlandstress

Wanneer je begint aan de studie CIW is het meteen een hot topic: het semester in het buitenland waarmee je het derde jaar begint. Voor de tweedejaarsstudenten CIW begon de eerste week van december met een hoop stress. De motivatiebrieven voor een semester in Canada, Amerika, Nieuw-Zeeland of Australië moesten namelijk de eerste dag van de maand ingeleverd worden. Ook al ben je sinds je studeert al aan het nadenken over het land waar je naartoe wilt, op dat moment twijfel je over alles.

Het begon allemaal op een blauwe maandag. Als zes vwo’er was ik druk bezig met het bezoeken van open dagen. Op een dag liep ik het Erasmusgebouw te Nijmegen binnen, waar een presentatie werd gegeven over Communicatie- en Informatiewetenschappen. In deze presentatie werd verteld hoe de studie in elkaar zat, welke vakken er gegeven werden, wat er van de studenten verwacht werd, maar wat eruit sprong was natuurlijk dat semester in het buitenland. Wat een mooie kans om lekker een half jaar te vertrekken uit het grijze Nederland!

Als eerstejaarsstudent heb je vast al wel eens met je studiegenoten opgezocht naar welke landen je allemaal kunt gaan, wanneer je een keer niks te doen had in de Refter of het MMS. Chili! Amerika! Frankrijk! Eigenlijk leek alles me wel leuk. In de loop van het jaar kwam ik erachter dat het wel verstandig zou zijn als het land gerelateerd is aan de taal die je hebt gekozen binnen de studie. Wat? Moet je er ook gaan studeren? Iets doen? Ah joh, dat is allemaal nog zó ver weg.

Eenmaal aan het tweede jaar begonnen wordt er dan eindelijk aandacht aan het buitenland besteed vanuit de universiteit zelf. In de week van Radboud Beyond Borders worden er een aantal presentaties gegeven met praktische informatie en er komen studenten spreken over de verschillende bestemmingen. Langzaam maar zeker begon ik met het zoeken naar informatie over verschillende universiteiten, waarna ik na een tijdje een ‘top 3’ in mijn hoofd had.

Toen ik deze top 3 in mijn hoofd had, was ik er nog lang niet. ‘Hoe ga ik mezelf profileren? Heb ik eigenlijk wel geld om weg te gaan? Wat heb ik eigenlijk gedaan voor mijn CV? Is mijn cijferlijst wel goed genoeg?’ zijn de vragen die de week voor 1 december door je hoofd spoken. Wanneer je studiegenoten op 31 november om 23:59 nog even een uitgebreid rapport met nadelen over je bestemming in de Whatsappgroep gooien, weet je zeker dat je de verkeerde keuze gemaakt hebt.

Maar dan, het is 00:00. Iedereen is doodstil. Whatsapp is uitgestorven. Waar is iedereen? Je gaat maar slapen of een biertje drinken, want je brief is nu namelijk toch al verzonden. Het is klaar nu.

De volgende dag heb je gewoon college. Het was voor mij ook een normale dag. Maar nog steeds heeft iedereen het erover. Huh? Heeft iedereen het er nog steeds over? De brieven zijn toch verzonden?

Heel leuk gedacht, maar 1 februari staat er een deadline voor de motivatiebrieven binnen Europa. Succes ermee allemaal!

 

Isis van der Heijden