Brievenschrijvers als levensredders?

Stel je voor, je man wordt doodgeschoten op straat en een week later word jij gedwongen te bekennen voor zijn moord. Nadat je dit weigert, word je 15 uur lang gemarteld, verkracht en opgesloten totdat je uiteindelijk geblinddoekt een bekentenis ondertekent waarin staat dat je je man hebt vermoord, kom je later achter. Oké, misschien was stel je voor niet de juiste woordkeuze, want dit is bijna onmogelijk om voor te stellen. Toch is dit het waargebeurde verhaal van Yecenia Armenta, een huisvrouw uit Mexico. Amnesty international zet zich in voor vrouwen zoals Yecenia en organiseert elk jaar op 10 december wereldwijd schrijfmarathons.

Afgelopen jaar ben ik commissaris PR geweest voor Amnesty International Student Group Nijmegen, oftewel AISN. Ik ben bestuurslid geworden omdat ik altijd al redelijk ideologisch (of naïef, het is maar net hoe het bekijkt) aangelegd ben. Amnesty International is een non governmental organization die strijdt voor de mensenrechten, aan de hand van de universele mensenrechtenverklaring van de Verenigde Naties. Dit zijn rechten die jij en ik hebben, waar we niet over nadenken, die wij vanzelfsprekend vinden, zoals een dak boven ons hoofd, educatie maar ook vrijheid, gelijkheid en waardigheid.

Toen ik op de universiteit aankwam – meestal het hoogtepunt van iemands ideologische dromen – wilde ik me ergens voor inzetten, daadwerkelijk wat gaan doen voor anderen. Omdat ik Amnesty altijd al één van de beste NGO’s vond, heb ik besloten om dan maar meteen in het bestuur van de studentengroep te gaan. We organiseren regelmatig stands in de Refter, de gang van het Spinozagebouw of op andere plekken op campus. Hierbij vragen we voorbijgangers een petitie te tekenen voor iemand die op dat moment wordt geholpen door Amnesty om zijn of haar mensenrechten te beschermen. Daarnaast organiseren we lezingen, filmavonden, schrijfavonden en –marathons, noem het maar op!

Nou zeggen mensen best vaak dat brieven schrijven of petities ondertekenen vast geen nut heeft. Wat maakt het die Mexicaanse staat uit dat mensen in Europa het het niet eens zijn met wat ze doen? Dat kan heel goed waar zijn en daarom schrijf ik die brieven eigenlijk met een andere reden. De gevangenen/slachtoffers waarvoor we schrijven, worden hier namelijk door Amnesty International van op de hoogte gebracht. Ze krijgen te weten dat er petities worden ondertekend en brieven worden geschreven. Veel mensen die met dit soort acties zijn geholpen, hebben laten weten dat deze informatie hen heeft geholpen hoop te houden, het niet op te geven. In het geval van Yecenia waren er ruim achtduizend brieven geschreven. Tijdens de schrijfmarathon van 10 december zat ze al 4 jaar onterecht vast in de Mexicaanse gevangenis. Op 7 juni kwam er echter ongelooflijk nieuws, haar familie liet aan Amnesty weten dat ze is vrijgelaten! Bij haar vrijlating zei Yecenia: “ik ben enorm dankbaar. De brievenschrijvers doen het mooiste wat ze kunnen: mensen in onrechtvaardige situaties helpen. Het vervult me met trots en het voelt fantastisch.” Al die brieven die zijn geschreven – gedeeltelijk door mensen die dachten dat het eigenlijk geen nut had – hebben er uiteindelijk voor gezorgd dat ze toch weer vrij mocht rondlopen en daar doe je het uiteindelijk toch allemaal voor.

Clémence Honings