Afhankelijk van onze blauw-gele allemansvriend

Ik ben afhankelijk. Deze openbaring zou een mooi slot zijn van de column waaraan je net bent begonnen, maar ik vond het een mooie introductie van een heel serieus probleem. Ik ben het type vrijbuiter, bij vlagen een beetje anarchistisch zelfs. Ik hou er niet van me te moeten bedenken dat ik van anderen en al helemaal niet van instanties afhankelijk ben. Ik weet nu, student zijnde, dat ik daar niet aan ontkom met instanties als ouders, DUO, de verzekeraars, de bank en noem het allemaal maar op. Maar het eigenlijke probleem ligt nog veel dieper.

Dat komt omdat onze lieve Heer op de achtste dag in een koud, besneeuwd en bergachtig gebied op het Noordelijk Halfrond een geel-blauwe loods schiep waarin onze voorouders zelf hun meubeltjes in elkaar moesten beitelen met zelfgemaakt gereedschap. Hij zag dat het goed was, ik zie anno 2015 overal pannen, potjes, deksels, bijzettafels, dekbedden, pizzamessen, fotolijstjes, wijnglazen, bedden, opbergdozen voor onder dat bed, kasten die passen bij die dozen en bureaus die passen bij die kasten die ik lang niet allemaal écht nodig heb en toch van mezelf móest hebben. De Nijmeegse studentenkamers en – ik geef het toe – dus ook de mijne, staan er tot aan het nokje toe vol mee. Ik heb nog nèt niet een van de neplaptops die onze blauw-gele vriend gebruikt als een soort ‘hier woont en werkt daadwerkelijk iemand’-suggestie ter decoratie op mijn bureau staan.

Als een kerk-achtige instantie voorziet het Zweedse designhuis de minderbedeelden in onze samenleving van een van hun eerste levensbehoeftes: huisvesting. Huisvesting mag dan betekenen dat je een dak boven je hoofd hebt, maar IKEA maakt het mogelijk om onze uitgehongerde studentenbillen op een bank te installeren. Uiteraard pas nadat je hem na anderhalve dag met paps aan de telefoon pas in elkaar had omdat het in elkaar schroeven maar niet leek te lukken omdat net dat ene vieze kutschroefje leek te missen maar uiteindelijk bleek dat je het verkeerde plankje gebruikt had waar drie gaatjes in zaten en jij had die met twee gaatjes moeten hebben.

Als een gezellige soos brengt het studenten en familieleden weer bij elkaar met gratis koffie en thee, als je lid wordt van de IKEA-familie. Het biedt een platform voor diepgaande gesprekken, een bron van informatie voor als je inderdaad dat ene kutschroefje leek te missen, een slaapplek voor zelfs de armste tortelduifjes in de samenleving die door de schepping van de blauw-gele verlosser ’s avonds in hun bruinzwarte Fjellse bedframe van 39,95 knus tegen elkaar aan kunnen kruipen. Ik vraag me wel eens af wat we zonder de Zweedse allemansvriend hadden gemoeten, welke romances er niet waren geweest zonder hem, hoeveel stellen hun eerste ruzie bespaard was gebleven als ze niet hun bed zelf in elkaar hadden moeten zetten. Geef het nou maar gewoon toe: ook jij bent van hem afhankelijk.

 

Justin Muis

Tweedejaars student CIW